ROZDZIAŁ IV Mateusz Obudził się podekscytowany. Pierwszy raz od dłuższego czasu czuł radość. Wstał wcześnie i zaczął sprzątać salon. Już jako dziecko miał pomysł na ten dom. Teraz mógł wcielić go w życie. Tak bardzo zafascynowała go, że nie zwracał na nic uwagi. Wszystko wymagało gruntownego remontu i Mateusz wiedział, że da radę go przeprowadzić. W końcu miał już w tym doświadczenie. I może to czas żeby złożyć wymówienie w firmie. Od kilku lat zajmował się budowlanką. Znał s

ROZDZIAŁ II Po pogrzebie odbyła się scypa. Znajomi, których dawno nie widział patrzyli na nich z udawanym współczuciem. Opowiadali o ojcu dobre rzeczy, których Mateusz już nie pamiętał. Miał w głowie tylko skrzypce. Wiedział, że były dużo warte. Kupił je dziadek. Nauczył go też grać i powtarzał ciągle, że ma prawdziwy talent. Coś w tym było, bo po skrzypcach przyszedł czas na giterę, harmonijkę i akordeon. Niestety gitery nie miał w domu, akordeon też był poza zasięgiem. Harm

ROZDZIAŁ I Mateusz Dom był cichy i spokojny. Jakby te wszystkie lata nie zostawiły w nim śladu. Jakby nie zostało zapisane co w nim się wydarzyło. Białe ściany w środku, sterylne pomieszczenia, puste ramki na zdjęcia, czysta kuchnia i łazienka. Sprzątałam tutaj codziennie – starsza pani powiedziała z wyrzutem. - On już nie dawał rady. Dom to obowiązek. Tak jak i dziecko – miał ochotę powiedzieć Mateusz ale milczał. Wiedział, że kobieta nie będzie w stanie go zrozumieć. On sam

VII. STAN ZAKOCHANIA Nie rozumiem dlaczego święto zakochanych jest w listopadzie. To najbrzydszy miesiąc w całym roku. Gdyby to ode mnie zależało to wybrałabym marzec albo kwiecień. Nie ma jeszcze wiosny ale człowiek całym ciałem czuje jej nadejście. Tak było i teraz. Olga w większą werwą wpadła do babci. Cieszyła się, bo Szymon i Piotr pojechali na zajęcia a Józio załatwiał formalności w stolicy. Planował przenieść się na stałe do naszego miasteczka. Miał przyjechać z nim oj

VI. STAN OCZEKIWANIA Listopad przyniósł wiatry i mrozy. Piotr i Szymon uczyli się do sesji, Olga spacerowała po zaspach razem z Józiem, który już nie był „panem Józefem”. Po cudownym uzdrowieniu wyznał Oldze miłość, tłumacząc się, że on za stary jest na czekanie. Olga oczywiście odwzajemniała uczucie. Przeżywali swoją kolejną młodość i miłość na oczach mieszkańców miasteczka. Córki Olgi wiedziały, że mama kogoś sobie znajdzie i nie jest zdolna do życia w samotności. Zaakcepto

V. STAN STAŁY Olga szybko „zwolniła” swój dom. Mimo całej sympatii do pana Józefa, nie pozwoliła na to by obcy mężczyźni chodzili po jej kuchni. Z trudem panowała nad Szymonem, który co raz pewniej czuł się między jej miksturami. Patrzyła aż wyjedzie na te swoje studia ale nic nie zwiastowało, że Szymek opuści miasteczko. Twierdził, że to ostatni semestr i nie ma aż tyle zajęć. Wyjeżdżał na kilka dni i szybko wracał. Odrabiał praktyki w pobliskiej aptece, zaglądał do Olgi, pa

ROZDZIAŁ III STAN WYTZRYMAŁOŚCI Z poczuciem dobrze wypełnionej misji ruszyliśmy do domku mojej babci. Szymek i Piotr szli za nami dyskutując na temat ducha Fedakowej i czy jest szansa, że ktoś jeszcze ją zobaczy. Szymon oczywiście twierdził, że nie a Piotr miał nadzieję, że jemu uda się zobaczyć nieszczęsną duszę. Babcia rozmawiała z Olgą na temat najbliższych planów a ja dałam pochłonąć się niejasnemu uczuciu, że coś w domu babci jest nie tak jak powinno. Kiedy weszłyśmy do

III. STAN SKUPIENIA Olga zapatrzyła się w dal. Zmarszczyła brwi. Nie słuchała ani mnie, ani babci. Coś ją zaintrygowało w śniegu, który lśnił. Powędrowałam za jej wzrokiem i przestałam słuchać wywodu Piotra na temat filozofii przyrody. Wywód był ciekawy, ale postać, którą zobaczyłam wydawała mi się ciekawsza. Staruszek z siwą brodą, ośnieżony wspinał się do domu Olgi. Piotr zorientował się, że przestałam go słuchać. Również spojrzał przez okno. • O, dziadek – rozpromienił się

ROZDZIAŁ I STAN ODCHODZENIA Chciałabym powiedzieć, że wszystko wydarzyło się dawno, dawno temu. W czasach odległych, zapomnianych. Ale czy tak całkiem są one zapominane skoro o nich piszę? Chyba nie. Pojawiają się we wspomnieniach malując obraz dziadków, pradziadków. Ludzi, których znałam tylko ze wspomnień rodziców. Ludzi, którzy odeszli. Ich życia przeminęły, jak to mówił kiedyś dziadek: „tak jakby drzwi otworzyć i zamknąć”. Wtedy myślałam, że to tak nie wygląda. Dzisiaj wy

*** Bogactwo ginie W namalowanej Makijażem twarzy Modlitwa ogranicza się Do Świętego Imienia Wypowiadanego w rozmowie Wnętrze to szkielet i mięśnie Tylko dusza zostawiona Gdzieś na przystanku Szuka ciała które odjechało Autobusem do innego miasta Katarzyna Tercha-Frankiewicz

*** słowa są bezpieczne i takie niewinne powiedziane zapisane nie znaczą prawie nic prawie ktoś przeczyta prawie ktoś zapamięta prawie zapomni może też zdziwi się po wszystkim zobaczy jak rośnie bezprawie Katarzyna Tercha-Frankiewicz

Zdarzy się tak Że się rozłączymy Ty pójdziesz z duchem czasu Ja po prostu z duchem Tylko za lalką z patyków Zatęsknimy Szałasem z gałęzi Głowy odwrócimy Staniemy naprzeciw Niewidząc swoich oczu Świadomi przeszłości Nieznoszący przyszłości Widoku Katarzyna Tercha-Frankiewicz

Rozdział VII PRZYZWOLENIE Emma biegła całą drogę. Zatrzymała się dopiero przed domem. Zamyślona spojrzała w okna domu. Nie wiedziała co robić. Dni nudy sprawiły, że działała spokojniej. Nie tak spontanicznie. Rozbudziły w niej też emocje. Nadal wyczuwała obecność Wiktora. Była pewna, że to o niego chodziło. Tylko nie była pewna czy chce o tym mówić z ojcem. Być może powinna. A może lepiej odwrócić się i odejść. Nie, nie odejść. Pójść do Wiktora. Dziewczyna zrobiła krok do tył